De muurbloem van de klas

Column door Alex de Jong @ Attest Communicatie

Ondernemers zijn net mensen. Ze horen er graag bij, willen commentaar vermijden en proberen, net als vroeger op school, vriendjes te zijn met iedereen. Jammer. Want juist de ondernemers die anders durven te zijn dan anderen, zullen opvallen. Dat zijn de buitenbeentjes van de klas. Maar anders dan vroeger op school, worden deze buitenbeentjes niet gepest. Ze worden misschien genegeerd door sommige ondernemers, maar daar staat tegenover dat ze door vele anderen juist worden gewaardeerd om hun ‘anders’ zijn. Mijn advies aan ondernemers: durf jezelf te zijn!

ondernemers estafette van tekstschrijver Alex van Attest Communicatie
ondernemers estafette van tekstschrijver Alex van Attest Communicatie

Een tijdje geleden zat ik bij een bedrijf dat opereert in een nogal ‘traditionele’ branche. Het gesprek met de twee directieleden was open, amicaal en ongedwongen. Naast de standaardzaken over wat het bedrijf doet, waar de klanten zitten, hoe de bedrijfsvisie is, et cetera, kwam er ook een mooi verhaal bovendrijven over hoe de directeur en zijn broer, voordat ze het bedrijf van hun vader overnamen, samen een psycholoog hadden bezocht. Daar leerden de mannen veel over zichzelf en over de ander. Het bracht hen tot inzichten die ze in hun dagelijkse bedrijfsvoering goed konden gebruiken. Inzichten in elkaars handelen die, als ze dit niet van elkaar zouden weten, tot grote onderlinge problemen hadden kunnen leiden. Een mooi verhaal over de mens(en) achter de onderneming. Dit zou een mooi artikel worden!

Menselijk verhaal

En dat werd het. Ik schreef het menselijke verhaal; het verhaal van de psychologische inzichten, de inzichten in elkaars handelen, de manier waarop de twee door de jaren heen met verve samen het familiebedrijf wisten te runnen. Prachtig! Dit zijn de verhalen die ik zo graag schrijf. Zo anders, zoveel inzichtelijker en mooier dan ‘we werken voor die en die, hebben kwaliteit hoog in het vaandel, blablabla…’. Ik schreef het met plezier, met verve; het rolde bijna volautomatisch uit de topjes van mijn vingers, stroomde zo van het toetsenbord naar het document in Word.

De directeur was ‘not amused’, zo liet de bij het gesprek aanwezige onderdirecteur weten. ‘Kun je even langskomen voor een nieuw interview? Want er moet echt een beter verhaal komen. Dit artikel willen we beslist zo niet de wereld in sturen. Wij geven geen toestemming voor publicatie!’ Ik was perplex. Wat was er mis? Omdat dit de mens achter de onderneming laat zien? Waar zijn jullie bang voor?

Clichés

Ik zit al te lang in dit vak om me uit het veld te laten slaan. Opnieuw langskomen? Een overbodige en bovendien laatdunkende opmerking. Alsof ik mijn vak niet versta! Bovendien: ik had van het gesprek, dat ruim anderhalf uur had geduurd, voldoende aantekeningen gemaakt om zo een tweede, of zelfs een derde artikel met andere insteek te maken. Ik ben geen beginneling.

Ik gaf aan niet langs te komen en stelde ze gerust met de mededeling dat ik ‘wel een ander, meer standaard artikel zou schrijven’. In dat artikel zou ik iedere frivoliteit weglaten en zeker de psycholoog niet benoemen. Ik zou er een standaard bedrijfsprofiel van maken. Dat soort verhalen schreef ik eind jaren negentig ook met dertien, veertien, vijftien stuks in een dozijn. Zonder de standaard clichés, want dat past me niet, maar wel ‘standaard’ in die zin dat je er niet bijster mee opvalt. Jammer. Een gemiste kans. Maar de klant is nu eenmaal koning…

Standaard bedrijfsprofiel

Het tweede stuk werd met gepaste blijdschap (opluchting?) ontvangen. Dit was wie ze waren, dit is hoe het traditioneel hoort. Toen ik langskwam om een foto te maken, kreeg ik van de onderdirecteur te horen dat ze wel even waren geschrokken omdat ik zo’n uitglijder had gemaakt. Pardon? Uitglijder? Ik heb een prachtig stuk geschreven over een onbekende, maar oh zo mooie kant van het bedrijf. Tenslotte had zelfs de onderdirecteur nooit geweten dat de beide broers deze sessies hadden bijgewoond en misschien wel juist daarom het bedrijf zo bijzonder hadden weten te leiden. ‘Een mooi verhaal’, zo vertelde ik de man met trots. ‘Een verhaal dat verteld mag worden, maar tja, jullie kiezen liever voor het ‘oude en vertrouwde’ bedrijfsprofiel. Lekker veilig.’

Ik zag hem kijken. Had die cynische ondertoon echt in mijn stemgeluid doorgeklonken? Hij besloot er niets van te zeggen, maar ik had de aarzeling gezien. En nee, ik schaamde me niet voor mijn cynisme. ‘Ik ben een professionele tekstschrijver’, gaf ik nog even ter verdediging om daarmee zijn ‘uitglijder’ nog even extra te benadrukken. ‘Mijn ‘fout’ was dat ik heb verzuimd te vragen wat jullie voor verhaal wilden.’ Jullie ‘fout’ is dat het jullie aan lef ontbreekt, dacht ik. Dat is jammer. ‘Tja, onze markt is nogal traditioneel’, werd er ter verdediging aangevoerd. ‘Dus moeten we oppassen met wat we wel en niet communiceren.’

Wees jezelf!

Jammer, want in het openhartige gesprek werd een hele andere sfeer binnen dit familiebedrijf gepresenteerd. Open, eerlijk, transparant, vriendschappelijk, met volop ruimte om ‘jezelf’ te zijn. Totdat het om jezelf gaat. Als bedrijf, als ondernemer. Dan regeert de angst. Net als vroeger in de klas (wat zou de psycholoog hiervan vinden?!). Ik zeg: durf schijt te hebben aan de traditionele opvattingen in ‘de klas’. Durf anders te zijn. Durf jezelf te zijn en schaam je niet voor de reacties. Zoals ondernemers dat nu ook doen in mijn nieuwe serie portretten in de rubriek ‘Ondernemers Estafette’ (zie www.ondernemersinkampen.nl)! Sterker nog: ik durf te wedden dat je, juist door anders te zijn, als bedrijf meer waardering krijgt. Met standaard ‘omdat dit nu eenmaal van je verwacht wordt’, ben je slechts de muurbloem van de klas.

Share:

Author: Alex de Jong/Attest Communicatie

Tekstschrijver @ Attest Communicatie, Pers- en Publiciteitsbureau voor het MKB. Ik schrijf al je teksten. Vlot, helder en aansprekend. Informeer naar de mogelijkheden voor jouw bedrijf via: alex@attestcommunicatie.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *